Persoonlijk: Geen confrontaties

Ik ben te aardig. Niet altijd, hoor. Maar in veel dingen ben ik te aardig. Als iemand iets van mij overneemt, zeg ik er niks van. Als iemand op mijn teen gaat staan, laat ik het gaan. Ik ben namelijk niet zo moeilijk. Leef en laat leven. Een beetje dat idee. Maar als iemand echt te ver gaat, zal ik er wel iets van zeggen.

In sommige situaties is het heel fijn dat ik te aardig ben. Als iemand mij op straat de weg vraagt, zal ik altijd zeggen: Ja, dat is daar en daar. Tenzij ik het niet weet, natuurlijk. Ik zeg altijd even ‘hallo’ en ‘doei’ tegen de buschauffeur. Maar in andere situaties kan ik er flink van balen dat ik aardig blijf. En ja, ik weet hoe gek dat klinkt. En dat mensen dan denken: Joh, zeg gewoon wat je echt denkt. Maar wat schiet je er mee op? Soms kan het goed zijn, maar vaak denk ik: Ach, laat maar gaan. De pluspunten zijn dat ik amper ruzie heb. Ik bemoei me met mijn eigen zaken. Heb jij problemen met mij? Dan is de kans groot dat ik dat dus niet eens doorheb. Ik merk het niet, want het valt me niet op. Als je tegen me zegt: Joh, Kim. Ik vind dit en dat aan jou niet leuk. Dan heb ik daar begrip voor. Iedereen is anders. Als we allemaal hetzelfde waren geweest, was de wereld maar saai. Ik heb gewoon geen zin in confrontatie. Zo simpel is het.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik vroeger niet zo’n lieverdje was. Ruzie maken hoorde erbij. Ik was een lekker opstandige puber. (Jayden, Kayla. Jullie niet, hè? Jullie blijven altijd lief. Toch?) Als iemand een probleem met me had, zou hij/zij het weten ook! Expres naar bepaalde plekken gaan, omdat ik wist dat daar iemand was die wat over me gezegd had. Kom maar. Zeg het maar in mijn gezicht. Elke week uit en daar ruzie maken als iemand ook maar een beetje op mijn pumps stond. Ik zette rustig de hak in je voet. Geen probleem. Haha. Maar nu is dat zó veranderd. Ik ben onwijs rustig. Als mensen ruzie maken, ga ik het liefst weg. Niet dat ik niet meer voor mezelf op kom. Meer dat ik gewoon de confrontatie uit de weg wil gaan.

En ondanks dat ik nu een jaar of zes zo rustig ben, ben ik er nog steeds niet helemaal aan gewend. Als er nu iets gebeurt waar ik het niet mee eens ben, zet ik het van me af. Maar ergens van binnen zit nog dat stemmetje. Dat stemmetje dat wél boos is. Dat stemmetje dat zegt: Dit laat je toch niet gebeuren?! En soms. Heel soms. Soms wint dat stemmetje en ben ik opeens niet zo lief meer. Maar dan herpak ik mezelf en tegenwoordig kan ik zelfs sorry zeggen. Dat is iets wat ik vroeger niet kon, hoor. Haha. Maar waarom vertel ik dit? O ja. Er zit nog een moraal aan dit verhaal. De laatste weken zijn er een aantal mensen die niet zo eerlijk waren tegenover mij. En eigenlijk heb ik daar niets van gezegd. “Laat maar gaan.” was mijn reactie. En eigenlijk zit dat me een beetje dwars.

Wat doe jij als jou onrecht aangedaan wordt: Je blijft rustig. Je laat het gaan. Je wordt heel boos. Je zegt er wat van? Ik ben altijd een beetje bang dat ik te boos over kom als ik ergens wat van zeg. Ondanks dat ik het heel netjes zou brengen. Hoe los jij een conflict op?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *