Onze dochter

Het is nu schoolvakantie en Jayden gaat volgende maand alweer naar groep 2+. Jeetje, wat is dat snel gegaan. Als ik er zo over nadenk, snap ik er nog steeds niets van. Maar dat ging ik helemaal niet vertellen. Eh. Sorry. De afgelopen week heeft Jay bij opa en oma geslapen. Daarna heeft hij ook nog twee dagen bij zijn tante gezeten. Dus wij waren met z’n drietjes. Yilmaz en ik. En Kayla.

Kayla. Mijn dochter. Ze is al zo groot. Drie jaar. Maatje 110/116. Schoenmaat 29. Voor zover ik begrijp is ze echt heel groot. Maar ach, ik ben ook 1.80 meter, dus ze heeft het niet van een vreemde. Maar in oktober mag ze alweer gaan wennen op school. School! Vanmiddag hebben we samen op de bank een nieuwe schooltas uitgezocht. Minnie Mouse heeft gewonnen. Lekker roze en met een strik. Ja, daar maak je Kayla blij mee. En de afgelopen dagen hebben we een paar spulletjes voor haar gehaald. Even lekker verwend, dat doen we vaak als we met z’n drietjes zijn. Omdat ze zo lief was, heeft ze een nieuw dekbed gekregen en Olaf-sokken. Want ja, prinsessen en ‘Frozen’ (thank God for Netflix) zijn toch wel hetgeen waar ze dol op is.

Kayla

Het prinsesje…

Wat ik zelf zo leuk vind, is om haar helemaal als prinsesje te behandelen. Oeps. Lekker een dagje weg. Een nieuw pyjamaatje kopen. Misschien nog wat lippenstift of een kroontje. En dan ergens iets eten. Richting huis. Kay lekker in bad. Afdrogen met haar Rapunzel-handdoek. Roze ondergoedje en nieuw pyjamaatje aan. Nog even samen op de bank. Een filmpje kijken of kroelen. Even kletsen over wat we die dag gedaan hebben. Terwijl ze met haar vingertjes door mijn haar gaat. En dan lekker naar bed. In haar mooie prinsessenbedje. Met haar nieuwe prinsessen-dekbedje. En natuurlijk haar konijnenknuffel, Aya. Als we dat gedaan hebben, merk ik ook dat ze vrijwel meteen in slaap valt. Moe en voldaan. Dan ligt er zo’n klein meisje in een grote-meidenbed. Heerlijk te snurken. En hard. Want dat kan ze ook heel goed.

…en de heks.

En natuurlijk gaat het weleens anders. Ze kan ook een bui hebben. Dan wil ze de hele dag niks. En is ze boos. Boos op alles. En dan kan ze gillen. En grommen. Ja, echt. Grommen! Haha. Ik probeer er niet om te lachen. Maar soms kan ik niet anders. Staat er zo’n klein grietje, handen in haar zij, naar je te grommen. “Ik wil dat niet! Grrrr.” En dan moet ik optreden: “Nee, Kayla. Je stopt nu met grommen! Je bent geen hondje. En ik ben jouw mama en je luistert naar je mama.” Nou, ik geloof dat ze al afhaakt bij het woordje ‘nee’. Maar dan stoot ze weer eens haar teen en is het mama voor en mama na. Dan vraag ik of ze nog pijn heeft. Ik geef een kus op haar dikke teen. We knuffelen en geven elkaar een kusje. En dan komt er altijd “Ik houd van jou, mama.” en “Ik ook van jou, Katie.”. Daar ben ik dol op. Even knuffelen met mijn kleine prinses. Ze wordt al zo snel groot. En straks wil ze dat misschien even niet meer. Wat moet ik dan? Dan moet ik gewoon zeggen dat het niet uitmaakt. Dat ik geen knuffel van haar wil. Dat ze zelf mag weten wat ze doet. Maar eigenlijk denk ik dat ik dat niet kan. En ergens weet ik dat zij dat ook niet zou kunnen

Terwijl ik dit schrijf, komt ze tegen me aan liggen. Ze kletst wat (“Mama, wij houden altijd van elkaar. Wij maken nooit ruzie.”) en geeft me een dikke knuffel. Dan gaat ze weer verder met haar filmpje. Ze kijkt ‘de Kleine Prinses’. Toepasselijk.

2 thoughts on “Onze dochter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *